صبا

 نینوا فقط نی نوای حسین علیزاده !  

     حسین علیزاده زاده ی روزعاشورا ( یکم شهریور 1330 ) در خیابان خیام تهران است ومادرش به همین مناسبت نام حسین بر او نهاده است . من موسیقی دان نیستم ولی آن قدر هم با موسیقی بیگانه نیستم و به جرات علیزاده را یکی از اساتید مسلم موسیقی سنتی ایران می دانم . هم آهنگ ساز قدری است ، هم نوازنده قهاری است و هم مبدع ساز . علیزاده کارهای زیادی انجام داده از جمله :

    نی نوا (نی و سازهای زهی ) ، ترکمن ( سه تار ) ، کنسرت نوا (تار) ، کنسرت همایون ( سه تار ) ، راز نو ، به تماشای آب‌های سپید (با همکاری ژیوان گاسپاریان ) ، فریاد ( با استاد شجریان ) ، زمستان ( با استاد شجریان ) ، بی تو به سر نمی شود ( با استاد شجریان ) ، موسیقی فیلم هایی چون : زشت و زیبا ، گبه ، دلشدگان ، و ده ها اثر ارزشمند دیگر که هر کدامشان وزنه ای در موسیقی سنتی هستند . من حدود 20 سال است که کارهایش را گوش می دهم به نظرم راز موفقیت علیزاده در آشنایی با ادب و فرهنگ ایران زمین ، شناخت عمیق وی از انواع سازها و چیرگی بر ساز اختصاصیش ( تار و سه تار ) است . علیزاده وقتی در قطعه ی ترکمن سه تار می نوازد انگار یک تنه یک ارکستر است و این به نظر من از شناخت و تسلط وی بر ساز نشات می گیرد .

    اما یکی از شاهکارهایش که بی ارتباط با این ایام هم نیست و بی شک همه ی ایرانیان بارها و بارها آن را شنیده اند قطعه ی نی نواست که آن را علیزاده در 32 سالگی ( سال ۱۳۶۲ ) و با ایده گرفتن از خاطرات کودکیش خلق کرده و شاید هزار بار آن را گوش کرده ام اما با گذشت این همه سال هنوز شنیدنی و زیباست و کم تر کسی از نسل دهه ی شصت و پیش تر از آن است که با این قطعه خاطره نداشته باشد . علیزاده اگر غیر از نی نوا اثر دیگری نمی آفرید باز هم چیزی از استادی کم نداشت . 

     اگر مرحوم مشکاتیان در نواختن سنتور اعجوبه بود ، علیزاده هم در نواختن تار و سه تار اعجوبه است و این را می توان از تبحرش در بداهه نوازی هایش فهمید . اما من پایم را فراتر گذاشته و با تمام احترامی که برای همه ی استادان گذشته و حال سازهای تار و سه تار قائلم باید بگویم :

استاد حسین علیزاده خدایگان تار و سه تار است !

   برای ایشان و همه ی استادان دیگر موسیقی کشورمان طول عمر همراه با سلامتی آرزو می کنم .